zondag 24 september 2017

Product Bespreking: de Squatty Potty!!!

Product Bespreking: de Squatty Potty!!!

Product Bespreking: de Squatty Potty

Huhhh, een product bespreking op De Zelfvoorzieningsbijbel???!!!?

---Een tijdje geleden raakte ik mijn job kwijt en schreef ik over bloggen en geld verdienen. Ik vind het lastig om bloggen met geld te combineren, maar tegelijkertijd ben ik helaas nog niet zo zelfvoorzienend genoeg dat ik geen inkomen nodig heb :)
Daarom zal je af en toe product besprekingen zien passeren op deze blog. Ik bespreek enkel dingen en of bedrijven waarvan ik vind dat ze een link met zelfvoorziening hebben, die fair, eco, lokaal, vegan of bio zijn.
Besprekingen van producten die ik opgestuurd kreeg of waar ik voor betaald kreeg, zullen steeds voorafgegaan worden door dit tekstje, zodat ze duidelijk herkenbaar zijn. Je kiest dan zelf of je het wil lezen of niet.
Mocht je vinden dat ik te commercieel word, geef een gil!---

De Squatty Potty

Ik hoor je al afvragen: wat is in hemelsnaam een Squatty Potty???
Wel... een Squatty Potty is een hulpmiddel, in de vorm van een soort bankje dat je onder het toilet kan schuiven, dat je helpt om in een lichaamsvriendelijke houding naar het toilet te kunnen gaan. Alle uitleg en een leuk filmpje vind je op deze site!







Mijn nieuwe Squatty Potty, onder ons nieuwe, reguliere toilet op regenwater!

Waarom bespreek ik de Squatty Potty?

Wij hebben thuis een composttoilet geïnstalleerd, zowel binnen als buiten. We zijn overtuigd van de vele voordelen van het droge wc: het is veel ecologischer doordat je geen drinkwater verspilt, het levert goede compost op, ... lees er hier alles over, en lees hier over onze ervaringen met het compost toilet. Wij zijn heel tevreden met ons droge toilet.

Maar... hoewel er steeds meer interesse is voor het gebruik van het ecofriendly compost toilet - het fijne Gitannekesfoor festival, bijvoorbeeld, promoot al jaren het droge wc, en tegenwoordig maken ze zelfs pompoenburgers met pompoenen die ze op de compost die het festival hen heeft opgeleverd gekweekt hebben! En door de warmte die de compost van de toiletten oplevert, kunnen ze er zelfs water mee opwarmen voor de afwas! Hoe cool is dat! - hoewel er dus steeds meer interesse is, is het droge wc in de praktijk nog niet, eh, ingeburgerd.

In mijn ideale samenleving heeft iedereen een droog toilet. En "sjassen" we met zijn allen geen perfect drinkbaar water meer door. Er zijn afhaalpunten in ieders buurt voor "doorspoel" zaagsel van onbehandeld hout. En ophaalwagens komen langs voor mensen zonder tuin, die ook een compost wc willen.

Maar daar zijn we dus helaas nog niet. Mijn vriend en ik vroegen ons af: wat gebeurt er, als wij ziek worden? Dan kan geen van ons om haksel gaan, en wordt het ook een stuk moeilijker om ons droog toilet op de composthoop in de tuin te legen.

Aangezien wij toch onze badkamer aan het verbouwen waren, besloten we, ook al om wettelijk in orde te zijn met de gemeente, toch maar een reguliere wc-aansluiting te voorzien.

Ons regulier toilet staat nu broederlijk naast ons droge toilet (dat ik dringend eens moet beitsen in een lichtere houtkleur). Het reguliere toilet spoelen we door met regenwater dat we in een ondergrondse tank opvangen. We verbruiken daarbij wel enige elektriciteit om het regenwater mee op te pompen, maar dankzij dat regenwater blijft het een behoorlijk eco toilet. We gebruiken het vooral voor plasjes.
 Een droog toilet ruik je niet, tenzij er teveel urine bijkomt. Het is de urine die de emmers zwaarder maakt om te dragen, en door de urine heb je ook meer zaagsel nodig.


Ons fijne compost wc-meubeltje naast ons nieuwe, reguliere regenwater toilet.

Maar... ik wil kunnen hurken!

Er was echter één probleem bij ons reguliere wc: sinds ik in India op reis ben geweest, ben ik het gewoon geraakt om gehurkt naar het toilet te gaan.

Vooraleer je het Oosterse hurk toilet afdoet als bah, vies, ongemakkelijk, stinkend, raar - luister even waarom:
Ben je wel eens op je hurken naar het toilet geweest, in de natuur, tijdens, zeg bv, een kampeertochtje? Voelde dat niet heel erg makkelijk en natuurlijk aan, zo gehurkt zitten?

Hurken is gezonder

Voor mij persoonlijk biedt dat hurken een echte uitkomst. Je kan er niet om heen: van nature uit ging de mens altijd al gehurkt naar het toilet. Het is veeeeeeel beter  voor je darmen en voor je stoelgang om te hurken, zeker als je last hebt van bv aambeien, of, zoals ik endometriose met verkleving aan de darm. Het is enkel hier, in de Westerse wereld, en dan nog maar heel kort geleden, dat we er een gewoonte van gemaakt hebben om al zittend onze behoefte te doen.

In India vonden de Indiërs die ik sprak, het een behoorlijk vreemde en zelfs luie gewoonte van Westerlingen om ook tijdens het ontlasten te gaan zitten! Zij zijn het gewoon om te hurken, en ze vinden het raar dat wij daar per sé moeten bij gaan zitten.

Overigens vinden Indiërs westerse toiletten ook vies: het idee om  met je blote billen op een bril vol bacteriën en mogelijks sporen van je voorganger te gaan zitten is... ook inderdaad... heel vies, als je erover nadenkt, niet? Op de trein in India (steeds lange afstanden) kan je als reiziger kiezen tussen een Oosters en een Westers toilet. Ik koos keer op keer voor het Oosterse. Als je kan kiezen: met je schoenen in vuiligheid staan, of met je blote billen in vuiligheid gaan zitten, dan weet je het wel!

Lees meer over ecologische en ergonomische gewoontes in India hier.

Het was dus mijn droom om in mijn eigen badkamer een hurktoilet te installeren. Maar in Europa vindt je amper installateurs van hurktoiletten. Bovendien wilden wij een composttoilet.
En toen mijn vriend een oud droog toilet meubeltje vond, waar je makkelijk ook al hurkend je behoefte op kan doen, was het niet meer nodig.
Tot nu dus: we wilden een regulier toilet op regenwater voor als we ziek vallen en geen haksel kunnen aanhalen.

Het Squatty Potty

Er bleek een even geniale als eenvoudige oplossing voor mijn probleem (ik wil een regulier toilet waar ik op kan hurken) te bestaan: de Squatty Potty!
Deze kleine bankjes, die onder elk toilet passen, komen in verschillende kleuren en uitvoeringen. Ik ben fan van het bamboe bankje!




De Squatty Potty Slogan vat het mooi samen!

De voordelen van een Squatty Potty
-Heb je last van je darmen? Heb je vaak een opgeblazen gevoel? Probeer eens te hurken. Mij helpt het echt.
-Boven een Oosters toilet moet je echt hurken, maar een Squatty Potty biedt je de voordelen van het hurken voor je lichaam, terwijl je alsnog, als je dat wil, op de wc-bril kan leunen. Dubbel gemak dus!
-Je hoeft je toilet niet te verbouwen, je moet geen extra plaats in je badkamer voorzien: een Squatty Potty past onder elk toilet, je kan hem er na gebruik gewoon onder schuiven.

Tot slot:
De naam Squatty Potty, en dat eenhoorn logo... zijn ZO kitsch dat ze cool worden :)
Voor lezers uit België: zelf viel het me op dat de website van Squatty Potty heel vaak het woord "poepen" gebruikt om "ontlasten" aan te duiden. In het Vlaams heeft dat woord een andere betekenis :)
Het deed me even stilstaan bij hoe weinig woorden we eigenlijk hebben om zo een primaire levensbehoefte uit te drukken. "Kakken" klinkt plat, "je behoefte doen" en "je ontlasten" klinkt dan weer deftig, "een grote boodschap doen" klinkt kinderachtig... Weten jullie een beter woord?

Kennen jullie de Squatty Potty? Hurken jullie bij het naar het toilet gaan? 


Het Squatty Potty Eenhoorn Logo :)


zondag 17 september 2017

Foto's14#: Tuinimpressie's

De foto's hieronder zijn eigenlijk nog van augustus, maar dat vinden jullie vast niet erg: het was toen heel wat zomerser en warmer dan de afgelopen weken!
 Welkom in mijn tuin, euh, wildernis! Dit is het zonnebloemenbos.
 Rijpende maïs: zo heerlijk zoet als hij jong is! Dan eten we hem rauw. Ik vind het altijd vervelend om te bedenken dat die giga arealen aan monocultuur maïsvelden rondom ons slechts dienen als voer voor slachtvee: zoveel bruikbare grond...waar zoveel meer mensen van zouden eten kunnen hebben dan die paar steak-eters...
 Pompoen, goudsbloem, bloeiende sla.
 Wilgenroosje (naar het schijnt eetbaar, en een uitstekende bijenplant), salie, maïs, wat verdwaalde tomaten.
 Boontjes, papaver, pompoen
 Kaasjeskruid vrolijkt het woekerende pompoenstukje op. De pompoenen hebben het pad ingepalmd en groeien nu zelfs tot in de perelaar!
 Zonnebloem, goudsbloem, leverkruid, fluweelblad, kaasjeskruid, venkel, ...

Een hek voor alle komkommers en  augurken

Je ziet ook de lange tentakels van de nu uitgebloeide japanse wijnbes.

 Elke dag kommen vol boontjes!


 Guldenroede, leverkruid, clematis, brandnetel, uitgebloeide radijs, en berenklauw - feest voor bijen en hommels!...
 Met een vriendin plukte ik deze gigantische hoop vlierbessen. Het is een topjaar, wat vlier betreft. De vorige twee jaren waren de bessen of pover, of helemaal verregend. Nu waren het dikke trossen, goed doorgerijpt. Samen verwerkten we net geen TIEN liter sap in de sapketel!
 Wokje uit eigen tuin! De wortelen en koolrabi heb ik gekregen, de boontjes, tomaten, maïs, paprika, shiso en courgette komen uit eigen tuin.

 Voor het eerst (dankzij onze nieuwe glazen serre) hebben we "fatsoenlijk" grote en lekkere paprika's!
 MMMmmm zoete jonge maïs!
 Alles gaat in de wok en wordt verwerkt mbv azijn, sojasaus en agave tot...
 Zoetzure groente wok!
Een fractie van de vlieropbrengst van die dag. We maakten vliersiroop en vliergelei met chaikruiden - heerlijk middel tegen verkoudheid en winterblues!

zondag 10 september 2017

Foto's#13: chili's, dosa's, bramen, praliné

 Wat ben ik blij met onze kamerpeperplant! Hier zie je een groen naast een rood chili'tje. Beiden smaken heerlijk, zowel de bloempjes als de groene en de rijpe vruchten staan prachtig, en de rode chili's drogen ook nog eens aan de plant: superhandig!



 Er was een rijstoverschotje, dus mijn vriend zette urid dal in de week voor dosa's en hij maakte coconut chutney. Oh, oh oh, wat was dat lekker! Met patatjes, tomaatjes, erwtjes uit eigen tuin!
 De volgende dag maakte ik een dosapannenkoek met banaan en citroen op zijn Indisch!

En 's avonds hadden we nog deeg over voor weer een dosa!
 Kilo's en kilo's bramen hangen er te rijpen. Ik vries ze in op een schaal en doe ze daarna in een bakje. 's Morgens kook ik wat havermout, en dat meng ik dan met bevroren bessen. Lekker!

 Groene boontjes en Oost-Indische kers.
 Mijn bramen/haver ontbijt - superlekker met citroen (of een beetje appelazijn), gemalen kokos en een vleugje munt voor dat breakfast mojito effect!

 Mooie trossen druiven, dit jaar!
 Als ik slechts één gewas mocht zetten, zou het...boontjes zijn! Altijd lekker: warm gekookt of gestoofd met een ajuintje, door een koude sla, met patatjes, tomaat of paprika zoals op de foto op zijn Europees, of in een exotisch getinte wok: stelt nooit teleur! En voedzaam! Ook voor de aarde: lees hier meer!

Dit. Is. Zo. Gevaarlijk! Ik maakte zelf praliné van hazelnoten en kokossuiker. Oh, oh, ik kwam er zelfs niet toe om de notenkaramel tot praliné te vermalen. Dit maak ik zeker nog eens, maar misschien, euh, niet te vaak.

zondag 27 augustus 2017

Bespaar je eigenlijk geld met een moestuin?

Het was op een augustusavond: tijdens de oogst maand.

Tevreden keek ik naar de kommen vol boontjes, tomaten, courgettes, komkommers en augurken die we geplukt hadden. Ik wist dat er in de tuin en in de serre op dat moment ook een overvloed aan sla in allerlei soorten, maïs, braambes, framboos en druiven groeiden. Verder lagen de pompoenen te rijpen en zouden straks de appels klaar zijn, net als de aardappelen en de bataten.

"Zouden wij eigenlijk geld besparen met onze moestuin?" vroeg mijn vriend plots.

"Natuurlijk!" riep ik zelfverzekerd uit.




Maar hij trok een kritische blik. "Eigenlijk denk ik van niet," zei hij, en hij begon een lange lijst argumenten op te sommen: de uren die we in de tuin staken, de prijzen van de groenten in het seizoen in de winkel en op de markt, enzovoort.

Nu ben ik absoluut geen rekenwonder, maar de gedachte dat wij, met al die overvloed uit eigen tuin gratis en voor niets geplukt die daar op onze tafel lag, niet zouden besparen op uitgaven, maakte me instant verontwaardigd.
Toch moest ik toegeven dat mijn vriend eigenlijk een punt had. Ik zocht het topic even op internet op, en daar bleek inderdaad: puur in geld uitgedrukt bespaar je met een moestuin amper iets...

Waarom niet?

-Je steekt tijd in plannen, zaaien, verpoten, planten, stekken, snoeien, wieden, plukken en oogsten, verwerken en koken, inmaken, invriezen en drogen. (lees hier maar eens)

-Je besteedt een bepaald bedrag aan de aankoop van zaden en pootgoed, van fruitbomen en struiken.

-Om voedsel uit de tuin te bewaren en in te maken heb je ook andere ingrediënten of hulpmiddelen nodig die wij voorlopig althans nog kopen ipv zelf te maken, zoals bijvoorbeeld appelazijn voor de augurkjes, glazen potten om ze in te bewaren, suiker voor de vliersiroop, diepvriesdoosjes voor de boontjes, en elektriciteit voor de diepvries.

-Je besteedt mogelijks ook een zeker bedrag aan tuininvesteringen: wij kochten een glazen serre, en we schaften ons een droogoven aan. Toch al snel 1400 en 400 €, respectievelijk. Denk ook aan verhoogde bakken, potgrond, ...

-Ons groeiseizoen is maar kort: tegen de tijd dat bij ons de tomaten en courgettes lukken, vind je ze ook aan seizoensprijzen in de winkel. Zelfs als je bio koopt: zolang je lokaal en seizoensmatig koopt, is de aankoopprijs voor groenten en fruit vrij laag. Er zijn een paar uitzonderingen, die ik hieronder zal bespreken!

-Je betaalt natuurlijk ook je naftverbruik en je verzekering en de ritjes naar de winkel als je met de auto je voedsel gaat kopen. Maar je zou, mits goede planning, met de fiets kunnen gaan. Je bent dan ook tijd kwijt aan de verplaatsing en aan het eventuele aanschuiven aan de kassa, maar die tijd weegt waarschijnlijk niet op/zal gelijk zijn aan de tijd die je anders in de tuin zou besteden.

-Sommige groenten kosten best veel aan energie als je ze in dit klimaat zelf wil opkweken: paprika's bijvoorbeeld en aubergines moet je warm voorzaaien. Wij doen dat gewoon binnen naast de chauffage, met wisselende resultaten. Sommige mensen echter investeren in groeilampen, maar die kostprijs zal veel duurder uitkomen dan de prijs van de paprika's in de winkel. In feite is het veel voordeliger als één lokale boer een grote serre verwarmt met veel planten voor veel kopers voor deze gewassen dan dat vele particulieren thuis hetzelfde gaan doen.

Oef! Ik werd er bijna slechtgezind van, om dit alles te overdenken!

Is het het dan nog wel waard om je eigen moestuin te hebben? Als het veel moeite kost, en tijd, voor relatief weinig opbrengst - in geld uitgedrukt, bedoel ik...

Het antwoord is:
JA!

Om deze redenen vind ik het absoluut goud waard om een eigen moestuin te hebben, zelfs al bespaar je er weinig of geen geld mee:

-Je brengt tijd door in de natuur, in de gezonde buitenlucht, tussen bloemen en bijen en met vogelgezang op de achtergrond en de zon (als het meezit :) op je gezicht.

-Je hoeft geen fitness abonnement meer: tuinwerk staat gelijk aan sporten en gezonde beweging. En eigenlijk ook aan meditatie.

-Er gaat niets boven eigengeplukte groenten en fruit. Het geeft voldoening om je maal bij elkaar te plukken. Het is luxe om in de namiddag te denken: hm, wat zullen we eens gaan eten, en dan door de tuin te struinen om her en der je ingrediënten te kunnen verzamelen.

-In je eigen tuin kan je experimenteren: wij hadden hier palmkool staan voor die hip werd. Elk jaar weer proeven we iets nieuws dat hier gegroeid heeft: vorig jaar was het bataat, dit jaar is het shiso, fluweelblad en peruaanse spinazie.

-Sommige groenten en fruit leveren je wel degelijk kassa kassa op: denk maar aan hoe duur ruccola per bakje verkocht wordt, terwijl het feitelijk een "onkruid" is dat zich makkelijk uitzaait - je hebt het maar voor het plukken. Hetzelfde geldt voor veldsla en postelein.
Verse erwtjes en peultjes zijn superlekker en behoorlijk duur in de winkel, terwijl je er in de tuin weinig werk (buiten het plukken en kuisen) aan hebt.
Aardappelen leveren behoorlijk veel opbrengst per vierkante meter. Vorig jaar was een rampjaar voor de patattenboeren, de prijs was vrij hoog. In onze tuin en met onze mulchmethodes hadden we een rijke oogst.
Kruiden zijn in de winkel behoorlijk prijzig, terwijl je weinig ruimte nodig hebt om ze zelf te kweken.
Vooral bessen zijn erg duur in de winkel, vanwege de beperkte houdbaarheid en de plukarbeid: 3€ voor een klein bakje bramen. Hier hangen ze met hele trossen te wachten tot je voorbij komt!
Ka-tjing! $$$!!

-Je leeft meer met de seizoenen en op het ritme van de natuur als je een moestuin hebt. Je bent verzekerd van je dagelijkse portie daglicht, zodat je 's nachts beter slaapt. En van je vitamine D!

-Mensen met een moestuin zijn vaak blij wanneer het eens regent: das goed voor den hof!

-Onze moestuin bespaart ons wel heel wat voedselkilometers en verpakkingsplastiek in de vuilbak: dat geeft voldoening.

-Je leert enorm veel door je eigen fruit en groente te telen. Het educatieve aspect lijkt me ook heel waardevol voor kinderen. Zelf ben ik erg blij dat ik nu weet hoe een aardappelplant er uit ziet, of een zelfgeteelde komkommer met stekeltjes.

-Door zelf te telen kweek je ook respect voor landbouwers en voor ons voedsel. Je begrijpt hoeveel werk, tijd en liefde er in voeding zit!

-In de tuin werken is heel vaak: genieten!

-Tot slot: ik waardeer heel erg het onafhankelijke aspect van zelf mijn groenten en fruit te kunnen telen. Mocht morgen het systeem instorten, dan bezitten we hier toch op zijn minst wat kennis om te kunnen overleven. We hopen natuurlijk dat we die kennis niet voor een dergelijke reden zullen nodig hebben, maar evengoed vinden wij het belangrijk om zelf te weten hoe je eten verbouwt, opdat de kennis niet verloren gaat.

Al met al kan ik dus met een gerust hart besluiten: ook al besparen we niet gigantisch veel geld met onze moestuin, hij levert ons toch veel op, waaronder vanalles dat niet in geld uit te drukken valt! 

Wat vind jij? Bespaar jij geld met je moestuin? Haal je er op een andere manier iets uit? Wat is jouw meest waardevolle "cash crop"?

zondag 20 augustus 2017

Foto's#12: creatief met courgette, courgette, en nog eens courgette!

 We verdrinken in de courgettes! Ik probeerde deze glutenvrije courgette pizza uit. Ik mengde gele en groene courgettes.



 Het gebakken resultaat was verrassend plooibaar en smakelijk. De consistentie deed me wel eerder aan omelet denken dan aan pizza. Prima bruikbaar als glutenvrije oprolbare wraps!
 Courgette "pizza" met tuinpesto: lees ook allerlei soorten pesto
Courgette lasagne. Ik heb ontdekt dat lasagne met courgetteschijfjes ipv pastabladen veel beter smaakt, als je eerst de courgette"bladen" apart in de oven doet gaar worden.
 Het lijkt hier wel een muntkwekerij! Ik hou van woekerplanten, zeker als ze lekker ruiken of smaken: munt stelt niet teleur in dit opzicht! En de bijen zijn er blij mee!
 Prachtig geschakeerd blad van Oost-Indische Kers
 Ook de gele courgetteplanten hebben mooi geschakeerd blad. We dachten eerst dat de plant een tekort had, doordat het blad zo'n rare vlekken had. Maar nee hoor, een tekort hebben deze planten ZEKER niet. t Lijkt hier wel een courgettekwekerij!
 Het zonnebloemenbos. Verder zie je maïs en zwarte boontjes. Eronder en ertussen staat ook nog allerlei sla.
 De staakbonen zijn mislukt dit jaar vanwege de bonenkever. We waren te laat om de stokken weg te halen. Nu staat er: papaver, goudsbloem, pompoen, uitgebloeide sla, en venkel!

Er ontsnappen altijd enkele courgetten aan onze aandacht! Dat worden dan op enkele dagen tijd oermensknotsen. Geen nood, we draaien ze in de soep of drogen ze in schijfjes in de droogoven. Wat een mooi kleurverschil tussen deze twee soorten!

zondag 6 augustus 2017

Allerlei soorten vegan pesto!

Allerlei soorten vegan pesto, zoet en hartig!

Omdat de basilicum het bijzonder goed doet dit jaar en ik amper kon volgen met plukken, verwerkte ik de oogst in een makkelijke pesto, gebaseerd op het recept van minimalist baker.

 Zomerpostelein voor in de pesto!
 Pesto van postelein en cashewnoten!


 Lekker en Snel klaar!


Basisrecept Klassieke Vegan Pesto:
Nodig:
-6 el olijfolie
-6 el water
-peper en zout naar smaak
-een kom vol groen (is ongeveer 4 cups)
-2 c noten, geroosterd en afgekoeld - dat ze geroosterd zijn is belangrijk want zo haal je hun smaak "naar boven"
-3 tenen look — jaja, een lookadem hoort bij pesto!
-4 el appelazijn of citroensap
-6 el gistvlok
-keukenmachine
Hoe maak je het?
1. Rooster eerst de noten: het is nl beter om je pesto te mixen als de noten voldoende afgekoeld zijn.
2. Doe alle ingrediënten in een keukenmachine.
3. Blend, proef, en pas zo nodig aan!

Toen ik een vriendin vertelde over hoe goed deze pesto ons gesmaakt had, en hoe makkelijk en snel het klaar was, zei ze: ik maak de hele zomer door pesto van al het groensel in mijn tuin! Ik vries het in, en zo hebben wij de hele winter door een supersnelle, makkelijke, gezonde en lekkere pastasaus voorhanden.

Dat deed me denken aan onze makkelijke avocado pasta saus.

Maar...pesto hoef je niet enkel met pasta te eten hoor!

Het leent er zich ook uitstekend toe om het op volgende manieren te eten:
-op pizza
-doorheen de soep
-doorheen de veganaise
-op toast
-doorheen scrambled tofu
-op of in socca (link), dus in alle soorten vegan omelet
-in je brood gebakken
-in dressings
-bij couscous
-over je groentjes
-als dipsaus
-bij patatjes
-doorheen puree
-om tofu en hempfu en dergelijke in te marineren

Je hoef je gelukkig ook niet te beperken tot pijnboompitten, want dan wordt pesto helaas erg duur.
Nee, je kan ook werken met:
-cashewnoten
-amandelen
-walnoten
-paranoten
-pinda's (lekker in combi met wat chili!)
-Hazelnoten
-macadamia
-zonnebloempitten
-pompoenpitten
-of een combinatie van wat je aan noten, zaden en pitten in huis hebt, zo lang je ze maar roostert! Dat doet namelijk de smaak naar boven komen...

Dat mn vriendin "al het groensel" uit haar tuin gebruikte zette me ook aan het denken. Het deed me wat denken aan Leaf Curd, ofte Groene Tofu, die je ook zelf kan maken met dit recept.

Je hoeft inderdaad niet enkel met basilicum te werken!
Je kan ook nemen:
-winter en zomerpostelein
-koriander
-peterselie
-melde
-spinazie
-snijbiet
-radijsjesloof
-worteltjesloof
-rauwe boerenkool!
-ruccola
-brandnetel
-paardenbloemblad
-daslook
-lookkers
-waterkers
-Oost-Indische kers
-shiso
-courgettes
-salie
-dille

Extra's voor erdoorheen:
-zongedroogde tomaten
-olijven
-paprika

Pesto blijft bij ons, zonder koelkast zeker twee dagen goed. Je ziet (en ruikt) wanneer het slecht wordt: dan ziet het groene niet meer groen maar bruin.

Alsof al die pesto mogelijkheden nog niet genoeg zijn, herinnerde ik me ook plots het boekje Pesto! van Joshua Clever. Daarin staan niet alleen originele recepten zoals Pesto met Salie en geroosterde look", Pesto met koriander en gember, en Pesto met dille, zaad en pitten, maar Clever bespreekt ook hoe je zoete pesto kan maken! Hij geeft o.a. recepten voor Pesto met chocolade en dragon, en pesto met chocolade en cayenne. Vaak noemen wij het zulke zoete spreads eerder "pasta" (denk choco). Tegenwoordig vind je ook veel zoete hummusrecepten, zoals deze met choco.

Wat is jullie favoriete pesto?

zondag 30 juli 2017

Filmbespreking: Okja


Filmbespreking: Okja

In het hoogst entertainende Okja (spreek uit: Okaja) neemt regisseur Bong Joon-Ho je mee op een wervelende pretparkrit die je zowel doet lachen als huiveren.

SPOILER ALERT: om de film te kunnen bespreken, moet ik wel de grote verhaallijnen vertellen...

Dit is science-fiction hoe ik het graag heb: een heel herkenbare werkelijkheid die als vehikel dient om kritiek te uiten op de situatie in onze ware wereld. Okja is een aanklacht tegen neoliberalisme, tegen de nietsontziende vleesindustrie, tegen de gulzigheid van grote bedrijven, en tegen greenwashing.

Mirando, een multinational die verdacht veel doet denken aan Monsanto, is er in geslaagd een soort supervarken te "scheppen" aan de hand van GGO technieken.

Het bedrijf is er zich echter sterk van bewust dat GGO niet populair is bij de consument, en daarom zetten ze alles op alles om hun product te "vergroenen". Hun supervarkens zijn zogenaamd ecologisch: ze zijn groter, ze produceren minder uitwerpselen. Maar het belangrijkste is, dat ze "fucking" lekker smaken.

Mij deed dit marketingriedeltje denken aan wat ik eerder al in de media las: hoe men vierkante watermeloenen kweekt omdat die nu eenmaal makkelijker stapelbaar zijn, en - heel wat minder onschuldig - hoe men onderzoek doet naar het creëren van eetbare dieren die minder pijn voelen. Nobel uitgangspunt? Eerder een walgelijke manier van voor God spelen en tegelijkertijd miljoenen in te cashen, naar mijn bescheiden mening.

Ik vond het heerlijk om te kijken hoe belachelijk overdreven dit azen op geld van Mirando wordt uitgebeeld: hun promo boys and girls in roze pakjes met varkensoortjes op hun hoofd die "vleesjes" uitdelen, cartoons van de top CEO van het bedrijf, een gigantische varkensballon, een parade, etc.

Om dik in de verf te zetten dat ze supergroen zijn en het heel erg goed voorhebben met de planeet, bedenkt Mirando een wedstrijd. Ze verspreiden een aantal van hun supervarkens over de hele wereld. De gemodificeerde dieren worden grootgebracht door "echte" boeren uit alle werelddelen, op hun unieke, authentiek en traditionele wijze - wat natuurlijk prachtig binnen hun marketingsstrategie past.

Eén van de supervarkens komt in Korea terecht, bij het meisje Mija en haar grootvader. Mija en Okja hebben een bijzondere band. Het is ook heel duidelijk dat het supervarken een uiterst intelligent, gevoelig en lief dier is.

—Overigens: Mija eet vis en kip in de film, waaruit ik afleid dat Okja geen preek wil zijn om iedereen tot veganist te bekeren, maar dat de regisseur wel ondoordacht consumentisme en corporate greed wil aanklagen. —

Op een dag echter wordt Okja opgehaald om naar New York gevlogen te worden, waar de supervarken-wedstrijd zal plaatsvinden. Ik weet niet goed hoe ik de bizarre tv-presentator moet duiden die de wedstrijd aan elkaar moet praten. Hij doet belachelijk overdreven, spreekt met een hoog stemmetje en is onwaarschijnlijk irritant. Misschien dient zijn personage om nog maar eens in de verf te zetten hoe ver bedrijven als Mirando - en hun werknemers - van menselijkheid verwijderd zijn?

Met een bewonderenswaardige vastberadenheid gaat Mija Okja achterna, met de bedoeling haar terug thuis, naar de bergen, te brengen.

Overigens vormen die bergen, en de prachtige, rustige natuur waarin Mija in harmonie met Okja en met de aarde woont, een fantastisch contrast met de plek waar Okja in de derde deel van de film terecht komt.

Mija krijgt hulp van het Animal Liberation Front. Ik was blij verrast te merken hoe het ALF er in deze film bijzonder goed uitkomt. "We're good people," zoals hun frontman zegt. Wel worden ze afgebeeld als niet-gewelddadige slapstick James Bond figuren, die hopeloos naïef zijn. Maar net die humor relativeert de ernst van hun zaak. Comic relief, als het ware.

Wanneer Okja dankzij het ALF ontsnapt en in een hilarische achtervolgingstocht (visueel heel knap gedaan, en met een geweldige Balkan soundtrack!) eeeeeeenooooorm veel schade aanricht, is de CEO van Mirando in alle staten.

Wat een imago verlies, ze ziet hun aandelen al crashen.

Deze CEO (gespeeld door een geweldige Tilda Swinton) zet dan maar alles op alles om de "goede" naam van haar bedrijf te redden. Daarbij wordt Mija prompt gebombardeerd tot (zo'n authentiek, uniek Koreaans meisje, dat bovendien toch geen Engels begrijpt) en gebruikt als schattig uithangbord voor een nog schattigere, vertederende vereniging met haar supervarken Okja, on stage.
Die vertederende beelden moeten de publieke opinie over Mirando naar nieuwe hoogtes tillen.

Maar Mija weigert mee te werken.

In het laatste deel van de film komen we terecht bij "het ware gelaat" van Mirando. De schaduw van de mooie promofilmpjes, de bittere nasmaak van de lekkere hapjes: het abattoir.
Net als bij Chicken Run moest ik bij de akelige beelden (prikkeldraad onder stroom, wachttorens, ...) onmiddellijk denken aan dat meest lugubere abattoir voor mensen uit de geschiedenis. Ik weet dat je die vergelijking niet mag maken, maar ik doe het lekker toch.

Mooi symbolisch is hoe, wanneer het vriendelijke, vrolijke gezicht van Mirando (uitgebeeld door Lucy Mirando) faalt, de zaken worden overgenomen door de killere, zakelijkere, onmenselijke en enkel met winst begane kant van de multinational: Lucy's tweelingzus. Toch zijn ze allebei de
dochters van de vorige CEO van Mirando, die door iedereen een psychopaat wordt genoemd. Dit
inzicht heb ik uit de filmbespreking van the Guardian.

Al met al: vier sterren, hoor! Bye bye Hollywood, hello Netflix.

Het lijkt wel alsof er een aantal mensen bij de populaire streamingdienst tewerkgesteld zijn voor wie dierenleed de wereld uit helpen een prioriteit is: andere steengoeie Netflix documentaires en films die veganisme of op zijn minste vleesvermindering promoten zijn:

-Fat sick and nearly dead
-What the health
-Mijn favoriet: Cowspiracy
-Foodchoices
-Forks over Knives

Verder nog een linkje naar het slimste varken van de klas en mijn bedenkingen over slachtvervoerwagens.

Zagen jullie Okja? Wat vonden jullie ervan? Ken je nog een goeie film met gelijkaardige boodschap?